Η ανάγκη για στοματική υγιεινή φαίνεται πως είχε ήδη γίνει αντιληπτή ακόμη και από το 9000 πΧ. Πρόσφατες ανασκαφές στην περιοχή του Πακιστάν της ομάδας του Ιταλού καθηγητή Macchiarelli του Πανεπιστημίου Poitiers της Γαλλίας, έφεραν στο φως δείγματα της τεχνικής των αρχαίων οδοντιάτρων και των πρώτων προσπαθειών αντιμετώπισης παθήσεων των δοντιών.
Σύμφωνα με τα ευρύματα, οι Οδοντίατροι της αρχαιότητας ήταν σε θέση να επέμβουν, αλλάζοντας την ανατομία του δοντιού, να τροχίσουν με πρωτόγονα τρυπάνια (με χορδή) και να γεμίσουν κοιλότητες (σφράγισμα).
|
|
|
Ερευνητές προσπαθούν να εφαρμόσουν τις μεθόδους των Αρχαίων Πακιστανών με τα μέσα τα οποία διέθεταν (Ακίδα από Πυρόλιθο σε λεπτό ξύλο, περιστρεφόμενο με χορδή). Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό αν και μάλλον επίπονο με τα τότε μέσα και χωρίς αναισθησία |
Σε αντίθεση με τα ευρύματα της Ν. Αμερικής όπου όπως φαίνεται οι Ίνκας και οι Μάγια (3000-5000 πΧ) προέβαιναν σε επεμβάσεις των κοπτήρων και των κυνοδόντων τους (τρύπημα, τρόχισμα) για αισθητικούς λόγους και για λόγους επίδειξης της ιεραρχίας τους στην κοινωνία, το κίνητρο για τις Οδοντιατρικές επεμβάσεις στο Πακιστάν ήταν μάλλον ο πόνος του ασθενούς. Κατά την εξέταση σκελετών στις ανασκαφές του Μεργκάρ στο Πακιστάν, οι επιστήμονες ανακάλυψαν εννέα ανθρώπινες οδοντοστοιχίες με οπές βάθους έως και 3,5 χιλιοστών στους προγομφίους και γομφίους, οι οποίες είχαν ίχνη βιτουμίου που πιθανόν να χρησιμοποιούνταν ως υλικό πλήρωσής τους.
Το γεγονός ότι οι περισσότερες επεμβάσεις είχαν γίνει στους προγομφίους και γομφίους που βρίσκονται σε λιγότερο εμφανή σημεία της οδοντοστοιχίας αλλά και τα ίχνη βιτουμίου, οδηγούν τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για καθαρά ιατρική πράξη και όχι για αισθητική παρέμβαση.
Σύντομο Αρχαίο Οδοντιατρικό χρονικό από 5000 πΧ-200 μΧ:
5000 πΧ: Οι Σουμέριοι αναφέρουν στα κείμενά τους τα “σκουλίκια των δοντιών” ως υπεύθυνα για αυτό που εμείς σήμερα αποκαλούμε “τερηδόνα”.
2600 πΧ: Ο Θάνατος του Hesy-Re στην Αρχαία Αίγυπτο με την επιγραφή στον τάφο του “ο μεγαλύτερος όσων ασχολούνται με δόντια και ιατρική”. Είναι η πρώτη αναφορά σε άτομο που ασκούσε οδοντιατρική πράξη.
1700-1550 πΧ: Ο Αιγυπτιακός πάπυρος Ebers Papyrus αναφέρει ασθένειες των δοντιών και φάρμακα για την αντιμετώπιση του πόνου.
500-300 πΧ: Ο Ιπποκράτης και ο Αριστοτέλης γράφουν για την Οδοντιατρική, αναφέροντας τη σειρά εμφάνισης των νεογιλών δοντιών, την αντιμετώπιση της τερηδόνας και της ουλίτιδας, την εξαγωγή δοντιών και την χρήση συρμάτων για την σταθεροποίηση “χαλαρών” δοντιών και καταγμάτων της γνάθου.
100 πΧ: Ο Ρωμαίος ιατρικός συγγραφέας γράφει στην Ιατρική Επιτομή του σχετικά με την σημαντικότητα της στοματικής υγειινής, την σταθεροποίηση, τον πονόδοντο και τα “χαλαρά” δόντια.
166-201 μΧ: Οι Ετρούσκοι εισάγουν τα “χρυσά” δόντια και της γέφυρες στην Προσθετική Οδοντιατρική.
http://www.ada.org/public/resources/history/timeline_ancient.asp
http://www.msnbc.msn.com/id/12168308/ns/technology_and_science-science/
Άμεσες οδοντοστοιχίες - Φωτοπολυμερισμός - Ανασύσταση.
Εξαγωγές - Εκτομές - Διανοίξεις.